خوش آمدید

جستجو

تبلیغات





آنچه گذشت

    چه بنویسم برای چون توگلی که هرگزدرمسیرنوشتن به گامهای طلایی تونمیرسم واگربنویسم ازنگاه پرعزلت واظهرمن الشمس تودور است چه بگویم هرانچه بگویم درنزدتوحقیروبینواست واگرنگویم گویی که بی وفایم پس هم می نویسم وهم می گویم تا نگویی که بی وفایم.........................                                                         

    سلام......                                                                                           

    به یادروزگاری که بااین ترانه دل انگیزکه نوای دل عاشق پرورتوبودمرابه مهرخودامیدوارداشت......................                                                          

    هرچندجلوه ترازسروچمنم چون طبع تو روشنگری روی سخنم                                   

    بردامن من اگراشکی است تویی دردیده توفروغی هست منم                                                        

     

    -اکنون محبوب من هنگام آن رسیده است که به دنبال آن شوریده سامانی

    که روزگاری ازعمرمراتباه ساخته سکوتی فاخرکنم.سکوتی که براسمان ا

    ینده ام سایه افکندومرگ ازپی دنباله ان رابگیردوجاودانگی اش بخشد همه

    این ماجراها بی خبراز من درچند قدمی زندگی من به وقوع پیوست

    وغافلگیرم کرد{ساخت}وشگفت توبااینکه روح ماجرابودی وماجرای بودی که

    در زندگی من به وقوع می پیوستی همچون من بی خبربودی توجریان

    پیشامدی بودی که خودت نیزناگاه گیرمی شدی تودرجریان وقوع

    خودغافللحظه ابهام الودودردآورناگهان به خودآمدیم که زندگی یکی به

    وجوددیگری تباه است.به جای سرآغازوهمه چیز:این نوشته های سرگردان

    که همچون برگهای زردخزان سرگذشت شورانگیزوپایان گرفته عشقی

    رادربردارد ازدلداده ای است نیازمندکه برتاریکنای وجودش فروغی ا

    زمهرمحبوب بتافت وماهها میرودکه این دودیگربرای هم ناشناخته مانده ا

    ندچه  دشواراست شناساندن دردمندی که ازدردش بی خبریم وچه وچه

    ها....................           دست کم این هردو برای من اکنون ناشناس

    وبیگانه انداگرچه پیش ازاین آشناتری ازآنان نداشتم چه کسی باورتواندکردکه

    آنچه درمیان ما بود تمام شد؟شایداز نخست هم ماجرایی درمیان نبود

    {نگذشته باشد}واین زودباوری من بودکه یک هیچ راماجرای

    پنداشت ............عزیرترازجانم شب آرام آرام به نیمه می رسدمن درآغوش ا

    ین تنهای غمزده که همچون فاجعه سردر گریبان بوده است به زندگی

    فکرمی کنم تنهایی پیرانونم باحالتی محزون زانوهای خودرا دربغل میگیرم

    وبه هرچندلحظه سربرمیدارم تامراتماشاکند که ببینندکه آیاهنوز زنده ام من

    بارها شب راباهمه خاموشی سیاهش در وجودخوداحساس کرده ام این

    تنهای ازژرفنای این دریای ظلمانه سر میکشدوهستی مرا آن چنان که گاه

    خودرابااواشتباه میکنم این منم یا

    تنهایی........................................................      عزیزتراز جانم زندگی برای

    من پلی است که حوادث هم چون رودخانه ای خروشان اززیران می

    گذردواین پل فقط از یک طرف به ساحل پیوسته است آن هم ساحلی در

    گذشته همانجا که من اولین بار قدم ازآنجابرروی این پل گذاشتم من وتو ا

    زبسیاری ازاین پیشامدهای جاری که درزیرپایمان میگذردگذرکردیم پلهایشت

    سر ما یکی پس ازدیگری فرسوده وشکسته شده است توگام هرگامی که

    به پیش بر میداری نگاهی به راه طی گشته می افکنی تا وانمود کنی که در

    این راه یک گام دیگری هم به پیش برداشته ای امابرای من آه .......... این

    کاربه زحمتش نمی ارزد تومی گویی چقدرش گذشته ومن میگویم چقدرش

    مانده است ودر این میان آنچه حقیقت داردحال است که

    درزیرگامهای دست وپامی زند..................{روز اول}

     

     


    این مطلب تا کنون 6 بار بازدید شده است.
    منبع
    برچسب ها : زندگی ,همچون ,وقوع ,
    آنچه گذشت

تبلیغات


    محل نمایش تبلیغات شما

پربازدیدترین مطالب

آمار

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

آخرین کلمات جستجو شده